Vijf pijlers

De visie van NIDA – Maak één wereld van verschil – komt voort uit een mix van superdivers DNA en Islamitische inspiratie. De visie is gestoeld op een 1) kritische maatschappijanalyse en 2) alternatieve (wereld)visie en wordt langs de vijf pijlers verder verdiept.

1. GELOOF – verbind hemel & aarde

1.1 Waar is de liefde?!

Over hoe het materialisme zingeving en spiritualiteit uit de samenleving drukt tot ‘iets van vroeger’ of in het meest gunstige geval tot ‘iets voor thuis’ of ‘iets voor erbij’.

De Rotterdammer Bernard Mandeville (g. 1670) was de eerste belangrijke pleitbezorger van de ‘need for greed’ filosofie. Hij zette uiteen hoe ondeugden, zoals hebzucht, ijdelheid en bedrog, een noodzakelijke voorwaarde zijn voor (economische) vooruitgang. Een visie op vooruitgang gedreven door materialisme, eigenbelang en de constante vraag naar meer. De moderne economie, en daarmee ook de maatschappij, is een uitvloeisel van zijn denken. De moraal werd steeds minder relevant voor de economie en samenleving.

De kerk maakte plaats voor WTC en Koopgoot

Deze ‘modernisering’ van de economie en samenleving, ging niet alleen gepaard met de nodige individualisering, maar ook met secularisering. Terwijl het geloof in materiële vooruitgang en de onzichtbare hand van de markt groeide, nam het geloof in (geïnstitutionaliseerde vormen van) religie af. De centrale en publieke rol van religie in de samenleving en daarmee ook die van ethiek verdween. De kerk en begraafplaats in het centrum van de stad verschoven naar de periferie en maakten plaats voor het World Trade Center en de Koopgoot. Niet de dominee, maar de econoom bepaalde wat goed is voor de samenleving. De kerk en het religieuze domein verwerden geleidelijk tot iets ‘historisch’. Iets voor monumentenzorg.

‘Iets van vroeger’ naar nu

De beleving van het religieuze, het spirituele en daarmee ook het ethische verviel steeds meer tot ‘iets van vroeger’ of iets voor thuis. Geleidelijk aan draaide ook het politieke debat steeds meer om het economische en minder om het ethische. En terwijl zo het religieuze, het spirituele, het ethische steeds meer uit de publieke sfeer van de samenleving verdwenen, gold dat zeker niet voor de behoefte hieraan. Die behoefte is namelijk onveranderd gebleven, zij het al dan niet in andere vormen (bijvoorbeeld minder hiërarchisch). Die behoefte is misschien wel juist door haar verdrukking uit het publieke domein, groter dan ooit. Zowel thuis als in de publieke ruimte. Van meditatie, mindfullness en Happiness tot de opkomst van Pinkstergemeenten en moskeeën.

1.2 Alles is liefde

Voor waardering en ruimte voor zingeving en spiritualiteit.

Geloof, zingeving, religie, spiritualiteit, levensbeschouwing, ethiek; het komt voor NIDA op hetzelfde neer en is essentieel voor ieder mens. Ethiek gaat voor NIDA verder dan een spiritueel moment in een hoekje thuis, of de vrijdagmiddag of zondagochtend in kerk of moskee. De verhouding tussen mens en spiritualiteit is eerder andersom: we are spiritual beings in a human experience.

Vrede en harmonie

Het hele leven draait om de diepere betekenis en verbetering van de relatie van onze ziel, met onszelf, onze omgeving (mens en natuur) en de Bron van het leven. Het streven naar harmonie is het belangrijkste voor het welzijn van individu en samenleving. Wij dienen ons hieNoor los te maken van de materiële veeleisendheid en de buitensporige nadruk op geluk (eigenlijk: genot) gebaseerd op materiële voorspoed.

Godzijdank de Grondwet

We dienen de ruimte voor de beleving en ontwikkeling van het ethische te waarborgen. Niet alleen thuis of in de kerk, ook in het publieke domein, het onderwijs, de zorg en de arbeidsmarkt. Dit is nodig om de uitdagingen, waar we in al die verschillende leefdomeinen voor staan, te benaderen vanuit de diepere zin en betekenis van het leven. Vanuit ethiek. Onze grondwet biedt ons de ruimte om dit vermogen tot zingeving en spiritualiteit optimaal te beleven. Principes als godsdienstvrijheid, het gelijkheidsbeginsel en de neutraliteit van de overheid bieden dit vermogen tot zingeving en spiritualiteit ook een plek in de publieke sfeer, publieke voorzieningen en het openbaar bestuur.

Waardevolle vrijheid

Een seculiere overheid is neutraal en waarborgt derhalve de vrije ruimte voor spiritualiteit voor eenieder. De levensbeschouwelijke diversiteit die hieruit voortvloeit, is een verrijking. Deze diversiteit biedt ons verschillende perspectieven en inzichten met betrekking tot maatschappelijke uitdagingen. Openheid, ruimte voor ontmoeting en overdracht helpen ons deze rijke diversiteit te benutten en hier rijkdom uit te putten. In ethische, culturele, sociale, ecologische en jawel – voor de doorgeslagen economen onder ons – zelfs in economische zin. Zo besparen kerken en moskeeën de samenleving miljoenen euro’s alleen al vanwege de vrijwillige hulp die zij verlenen in zorg en welzijn.

2. LEVEN – verbind mens & natuur

2.1 Hoe is het leven?!

Over de vernietigende impact van onze productie- en consumptiegewoonten op het leven op aarde, de natuur en onze gezondheid.

In het moderne economische denken zien we de natuur vooral als een grondstof voor productie, als bron voor onze behoeften. We dienen bewust te zijn van de schadelijke gevolgen van deze omgang met natuur. Dit is niet eenvoudig. Zeker niet in een versteende en industriële stad als Rotterdam, waar we denken de aarde aardig te kunnen ‘beheersen’.

Mij een zorg

De zorg van menig Rotterdammer gaat minder uit naar de natuur en vooral naar het aan elkaar knopen van de touwtjes. Maandelijkse rekeningen en de zorg voor jong en oud. Liberalisering en marktdenken in de zorg braken de verzorgingsstaat af tot een zogenaamde ‘participatiesamenleving’. Het zorgsysteem draait inmiddels te veel op winst uit ziekte, uit de ‘consumptie’ van zorg en medicijnen en op symptoombestrijding in plaats van investering in gezondheid. Dit zorgsysteem stimuleert een dokter eerder een medicijn voor te schrijven, dan een plan voor een gezonde leefstijl. Ondertussen komt de zorg voor elkaar steeds meer terug bij (een inmiddels geïndividualiseerde) familie en buurt. Wachtlijsten, hoge zorgkosten en een gebrek aan (ofwel overspannen) mantelzorgers zijn het gevolg.

Met gevaar voor eigen leven

De beelden van misdrijven, aanslagen en oorlog worden bijna dagelijks op ons netvlies gebrand. Ondertussen zijn de stad en de wereld in termen van criminaliteit, aanslagen en oorlog nog nooit zo veilig geweest. Toch voelen we ons meer angstig en onveilig. Een samenleving waarin de angst regeert, is een bedreiging voor de vrije samenleving.

Levensgevaar onder ogen

In feite zouden we, als we de werkelijke gevaren onder ogen zien, het meest bang moeten zijn voor onze eigen leefstijl. De meerderheid onder ons (60%) sterft aan welvaartsziekten als hart- en vaatziekten, kanker en obesitas. Rotterdammers worden vanwege ongezonde leefstijlen eerder dodelijk ziek en overlijden zelfs tot zo’n zes jaar eerder vanwege luchtvervuiling. En als we op deze voet doorgaan met de natuur, zullen de allerjongsten onder ons meemaken dat Rotterdam onder water staat. Bijen en vlinders, en daarmee onze voedselketen, worden door ons eigen toedoen met uitsterven bedreigd. Gezond voedsel als groente en fruit wordt duurder en ongezond eten goedkoper. Onze eigen leefstijl vormt de grootste bedreiging voor ons leven.

2.2 Dit is de leven

Zorg voor het leven, van elkaar en de natuur.

Reken zelf af met je leefstijl of het leven doet het voor jou. De zorg, veiligheid en toekomst van ons leven hangt primair af van onze relatie met de natuur. Mens en natuur zijn één. De sleutel tot herstel van de verstoorde balans tussen mens en natuur ligt in dit bewustzijn. Voor zo ver jij en ik als mens ‘los’ staan van de natuur, zit dit ‘m in ons uitzonderlijk vermogen om de natuur te dienen, dan wel te beschadigen. En daarmee beschadigen of dienen we uiteindelijk onszelf. Het is slechts een kwestie van tijd, van vooruitzien. Van karma, zo je wil. We dienen zelf met deze leefstijl af te rekenen, voordat de natuur het doet. Met welvaartsziekten, opwarming van de aarde, uitdroging, voedseltekorten, natuurrampen, een stijgende zeespiegel en vervuilde lucht.

Van strijd naar harmonie

De zorg, veiligheid en nabije toekomst van ons leven hangen af van de omslag in onze relatie met de natuur. Van beheersing, naar verantwoord en dienend natuurbeheer. Van afval en verspilling, naar matiging, circulair en klimaatneutraal. Van beton naar groen. Van genetisch gemanipuleerd naar biologisch, lokaal en natuurlijk. Van fossiele brandstof en vervuiling, naar openbaar vervoer en schone energie met zon, wind en water. Van strijd, naar harmonie. De relatie tussen stad (Rotterdam) en natuur, hangt in alles af van de relatie tussen mens (Rotterdammers) en natuur. Het is aan ons.

Veilig in stad en hart

Meer dan de strijd tegen terreur of criminaliteit, hangt onze veiligheid af van de strijd tegen onze (schadelijke) leefstijl. Dit terwijl de aandacht ervoor in het debat een tegenstrijdige indruk achterlaat. Ondertussen is Rotterdam wat criminaliteit betreft, nog nooit zo veilig geweest. Terwijl we ons juist zo onveilig voelen. De voornaamste winst ligt dan ook in onze veiligheidsbeleving. Niet in de verdere ontwikkeling van een politiestaat met ver ingrijpende interventies waarbij de angst regeert. We dienen te investeren in fijnmazig recherchewerk en onderling vertrouwen. Iedereen dient de wet te respecteren en iedereen dient zich ook gerespecteerd te weten door de wet.

Zorg voor het leven en elkaar

De ontwikkeling van verzorgingsstaat naar een zogenaamde ‘participatiesamenleving’ vraagt om meer ondersteuning vanuit de overheid. Meer zorg voor randvoorwaarden, zodat men beter kan zorgen voor elkaar. In de zorg dient de mens centraal te staan, niet de kwartaalcijfers. Niet de symptomen van ziekte, maar de oorzaken ervan, voor een goede gezondheid. Kleinschalig en toegankelijk, voor zo ver mogelijk met familie, in en met de buurt. Met oog voor het persoonlijke met sensitiviteit voor iemands cultuur en levensbeschouwing. Voor jong, ziek, beperkt en oud. In harmonie met elkaar.

3. TALENT – verbind talent & toekomst

3.1 Weet je wat ik worden wil?

Over de verspilling van unieke kwaliteiten, talenten en creativiteit door schooluitval, jeugdwerkloosheid, gebrek aan ontplooiing enerzijds en anderzijds de vele unieke talenten en passies die bezwijken onder de druk van vaste lasten en verwachtingspatronen en zich schikken naar ‘bullshit-jobs’.

Marktdenken in het onderwijs: niet het talent maar de begroting staat centraal

Het gangbare marktdenken (of rendementsdenken) werkt niet in het onderwijs. Productiviteitsstijging in het onderwijs gaat in de praktijk over grotere klassen, minder contacttijd en snellere doorstroom. Niet de relatie tussen docent-leerling en de creatieve ontwikkeling van talent staat centraal, maar de begroting en de relatie met geldschieters. Om de kwaliteit te waarborgen worden protocollen opgesteld. Protocollen die eerder de bureaucratie dan de onderwijskwaliteit vergroten.

Een diploma als financieel doel op zich

Het marktdenken vergroot de risico’s op doelverschuiving. Zo wordt het verstrekken van een diploma een doel op zich. De onderwijsinstelling wordt immers afgerekend op het aantal verstrekte diploma’s. De kwaliteit van talent- en kennisontwikkeling die het diploma symboliseert raakt hieraan ondergeschikt. Leerlingen raken gedemotiveerd en/of vallen uit, of leren enkel voor een diploma voor een of andere ‘bullshitjob’. Een passieloos baantje waarmee je wel je geld verdient, maar je kwaliteit en talent amper tot hun recht komen en je concreet weinig tot niets waardevols bijdraagt aan de samenleving.

Ongelijkheid in het onderwijs

Door marktdruk en protocollen is er te weinig oog voor het talent en de potentie van een leerling. Met onder advisering van leerlingen tot gevolg. De kansenongelijkheid in het onderwijs neemt hierdoor toe. Even slimme en talentvolle kinderen eindigen, afhankelijk van het opleidingsniveau en inkomen van hun ouders, op verschillende niveaus. Dezelfde talenten, verschillende uitkomsten.

Ongelijkheid in cultuur

De ongelijkheid die we zien in het onderwijs is nog groter in de kunsten cultuursector. Er is een pijnlijk gebrek aan culturele diversiteit en het kunnen bereiken van praktisch geschoolden en jongeren. Een enorme potentie aan talent, creativiteit en vernieuwing blijft hierdoor onbenut. Een gebrek aan culturele en kunstzinnige opvoeding heeft een negatieve impact op iemands zelfbeeld, (school)prestaties en ambities.

Onderwijs en wetenschap verliezen hun creatieve en maatschappijkritische kracht

De kunst, cultuur en wetenschap dienen vanuit hun eigen creatieve kracht de samenleving te verrijken en waar nodig te hervormen. Maar door bezuinigingen komt het onderwijs steeds meer in dienst te staan van commerciële belangen. Zo belicht recent onderzoek hoe Shell inhoudelijk veel te diep ingrijpt in wetenschappelijk onderzoek en advies ten koste van duurzaamheidstransities. De inzichten zijn illustratief voor de toenemende druk van commerciële belangen op wetenschappelijk onderwijs en onderzoek.

3.2 Wereldrijk aan talent!

Talenten ontwikkelen en delen we met elkaar!

We geloven in de unieke kwaliteiten en talenten van eenieder. Ieders kwaliteit en talent, van praktisch tot theoretisch, is even waardevol en nodig. Eenieder heeft in zijn eigen wezen en op eigen wijze iets voor de wereld in petto. Leef je legende. Onderwijs, kunst en cultuur draaien om het ontdekken, ontwikkelen en het delen hiervan. Wij maken ons sterk voor de ontwikkeling van een meer evenwichtige persoonlijkheid, gemeenschap en samenleving. Iedereen heeft hier recht op. Een leven lang.

Inspiratie, passie en dromen

Naast cognitieve ontwikkeling en vaardigheden draait onderwijs ook om fysieke, spirituele, sociale en emotionele ontwikkeling. Om het ontdekken en ontplooien van jouw inspiratie, passies en dromen, en die van de ander. Over ons verleden, over onze wereldwijde wortels en over het vormen van een gezamenlijke toekomst. Daarbij worden theorie en praktijk zo veel mogelijk afgestemd op de unieke talenten, passie en belevingswereld van de leerling.

It takes a village to raise a child 

Onderwijs gaat voorbij het klaslokaal. Scholen staan in verbinding met ouders en de buurt. Samen met diverse levensbeschouwelijke organisaties in de wijk leren we over zingeving. We bewegen in samenwerking met sportverenigingen. Leren over de natuur in wijktuinen en over de economie bij lokale ondernemers. Samen met kunstzinnige en culturele organisaties leren we over diverse tradities, creativiteit en toekomstdromen.

Onderwijsklimaat

De lokale overheid faciliteert het onderwijs waar nodig en mogelijk. De overheid respecteert hierbij de rijke diversiteit aan stromingen en opvattingen binnen het basis- en middelbaar onderwijs. We waarborgen gezonde, veilige en duurzame schoolhuisvesting en stimuleren kleinschaligheid (ook in het mbo), kleine klassen met de nodige tijd, ruimte en ondersteuning voor een goede relatie tussen docent en leerling.

Bezuinigen op cultuur? Waar vechten we dan nog voor? 

Kunst en cultuur maken wie wij zijn. Het is essentieel voor ieders eigenwaarde, onze inspiratie en dromen. Niet in de laatste plaats voor jongeren. Het is bepalend voor ons begrip van het verleden, het heden en daarmee de toekomst. Iedereen dient op gelijke, en daarmee juist ook op diverse wijze zichzelf en de ander met kunst en cultuur te inspireren en te vormen. Zichtbaar op straat, op school, overal. Van ‘spoken word’, graffiti, muziek en theater, tot musea en klassiek. Voor jong en oud in al haar wereldwijde diversiteit.

4. WELVAART – verbind arm & rijk

4.1 Wie rekent zich rijk

Over de alsmaar groeiende economische ongelijkheid tussen arm en rijk en de schadelijke gevolgen voor natuur en samenleving.  

Neoliberaal kapitalisme als geloof 

Onze economie gaat uit van het geloof in de onzichtbare hand van de (vrije) markt. De hand die op mysterieuze wijze een zelfzuchtige daad transformeert tot voorspoed voor de maatschappij als geheel. Vanuit de stellige overtuiging dat als iedereen maar vooral aan zichzelf denkt aan iedereen wordt gedacht. Het geloof in eigenbelang (egoïsme) en de constante vraag naar méér (hebzucht) als drijvende krachten voor onze economie. En de buitensporige nadruk op ‘geluk’ gebaseerd op materiële voorspoed. NIDA gelooft van niet.

Gesterkt in de neoliberale kapitalistische overtuiging 

Dit geloof in de economie is zo dominant geworden dat het wordt gezien als vanzelfsprekend. De overtuiging wordt gesterkt door de verbeterde levensverwachting en levensstandaard die de economische (waaronder ook technologische) groei ons de afgelopen twee eeuwen heeft gebracht. Zeker in West-Europa en een stad als Rotterdam. Nog nooit werden we zo oud en verdienden we zo veel. Zelfs de allerarmste vandaag beleeft een verdubbeling van de gemiddelde levenstandaard en -verwachting van twee eeuwen terug, zeker in Rotterdam.

Destructieve blinde vlekken als groeiende ongelijkheid  

Diverse maatschappijkritische studies en ervaringen wijzen ons echter op de destructieve effecten van dit dominante economische systeem. Niet alleen op de natuur en onze gezondheid, maar ook op de economie zelf. Zo nemen de sociale ongelijkheid, de verschillen tussen rijk en arm, alsmaar toe. We zien de weerslag van een ongelijke verdeling van economisch kapitaal (ongelijkheid in inkomen, schulden, spaargeld, huizenbezit, etc.), ook terug in een ongelijke verdeling van sociaal en cultureel kapitaal (zorg, onderwijs, kunst en cultuur, familie en gemeenschap).

Van ‘verzorgingsstaat’ naar ‘participatiesamenleving’

Allerlei sociale maatregelen zijn met de ontwikkeling van de verzorgingsstaat in de vorige eeuw genomen om de ongelijkheid te beperken. Dit hielp, maar bleek niet genoeg om de groeiende ongelijkheid tegen te gaan. Meer fundamentele sociale hervorming wás en ís hiervoor nodig. Echter, aan het einde van de vorige eeuw is er juist gekozen voor liberalisering (van bijvoorbeeld zorg en onderwijs). De economische ongelijkheid nam hierdoor alleen maar verder en sneller toe. Daarbij naderen we het punt waarop technologisering nog nooit zo bedreigend is geweest voor de werkgelegenheid. Niet in de laatste plaats voor steden met een relatief grote arbeidersklasse, zoals Rotterdam, de armste grote stad van Nederland. Waar één op de vier kinderen opgroeit in armoede.

4.2 Welvaart = bloei (x door te 🙂

Samen maken en delen we onze WELVAART. 

Wij geloven in een welvaart die vaart binnen de grenzen van het welzijn van eenieder en de natuur als geheel. Dit vraagt een omslag in ons economisch denken en handelen: van een (overmatige) focus op eigenbelang, de korte termijn en kwantitatieve groei, naar een gezamenlijke, kwalitatieve en duurzame bloei. Van koopkracht naar welzijn. Een economie in dienst van mens en natuur, niet andersom.

Genoeg voor ieders behoefte, niet voor ieders hebzucht 

De samenhang van ons handelen schept gemeenschappelijke verantwoordelijkheden. We geloven niet in de zogenoemde zero-sum game; dat iemand anders moet verliezen om te kunnen winnen. We geloven niet in een economie gestoeld op genadeloze competitie, maar één die is gestoeld op solidariteit en empathie. Er is genoeg voor ieders behoefte, maar niet voor ieders hebzucht.

Vanuit vertrouwen en emancipatie  

Dit alles vraagt om maatschappelijk verantwoord ondernemen. Duurzaam, sociaal en zinvol. Het vraagt om investering in werkgelegenheid, begeleiding naar werk en steun voor kleine ondernemers. Maar ook om een nieuwe benadering van werkloosheid en inkomen. Onder meer met experimenten met het basisinkomen ofwel basiszekerheid. Een ruimhartig armoedebeleid, gestoeld op rechten, vertrouwen en emancipatie in plaats van wantrouwen, controle en paternalisme.

Wereldhandel   

Onze wereldhaven leert ons van oudsher om met een open blik naar de wereld te kijken. Open te staan voor diversiteit en vernieuwing. De meertaligheid en diversiteit aan culturen van onder onze ondernemers in de stad zijn een verrijking voor onze positie in de wereldeconomie. We voelen de ontwikkelingen aan, zoeken kritisch naar verbetering en proberen met innovatie en experiment hierin voorop te lopen.

Hervorming

De noodzakelijke economische hervorming vraagt om nieuwe manieren van belasten, lenen, kopen, ondernemen en ook schuldenaanpak, maar ook nieuwe vormen van geld zelf. Rotterdam kan de wereldeconomie in haar eentje niet hervormen, maar kan hier wel toe aanzetten en inspireren.

5. FAMILIE – verbind ik, jij, zij tot wij

5.1 Whaddup fam?

Over de doorgeschoten individualisering die aanzet tot narcisme, wantrouwen en angst die breekt met familie- en gemeenschapsstructuren en de eurocentrische culturele hegemonie die de wereld een diversiteit aan geschiedenis, eigenwaarde en gemeenschappelijkheden ontneemt.   

Door maatschappelijke ontwikkelingen als ontkerkelijking, informatisering, economische differentiatie en individualisering van de samenleving wordt er minder belang gehecht aan familieleven, solidariteit en saamhorigheid. Dit gaat gepaard met groeiende eenzaamheid, echtscheidingen en een afname van vertrouwen in elkaar, de politiek en de overheid en politiek. Dit zie je terug in de dalende politieke betrokkenheid van burgers in de democratie, wantrouwen naar de rechtstaat of buurtbewoners die zich niet (meer) thuis voelen in hun eigen wijk.

Wantrouwen

De snel toegenomen culturele en levensbeschouwelijke wereldwijde diversiteit in de stad hebben de genoemde ontwikkelingen niet eenvoudiger gemaakt. Al dan niet aangewakkerd door negatieve beeldvorming en stereotypering, voortvloeiend uit internationale gebeurtenissen en maatschappelijke spanningen, kan onbegrip omslaan in angst, wantrouwen en zelfs vormen van onderdrukking jegens ‘de ander’, zoals intolerantie, uitsluiting, racisme en discriminatie op school, op werk in de wijk en in de politiek.

De zondebok

Niet zelden wordt onterecht de toegenomen diversiteit als oorzaak aangewezen voor allerlei maatschappelijke problemen. Voorbij economische, historische of politieke achtergronden worden allerlei problemen vaak buitenproportioneel of zelfs primair geprofileerd, verklaard en aangepakt vanuit etniciteit of religie. Complexe maatschappelijke problematiek, van werkloosheid, criminaliteit tot cohesie in de wijk, wordt verweten aan de ‘multiculturele samenleving’ en de ‘allochtoon’.

Doorgeschoten individualisering 

Er heerst een gebrek aan begrip, gelijkwaardigheid en wederkerigheid in het debat en beleid over thema’s als samenleven en integratie. Wie moet zich aan wie aanpassen? En waarom niet (evengoed) andersom? Ondertussen is een meerderheid van die zogenaamde ‘allochtonen’ in Rotterdam geboren en getogen. Een meerderheid van de ‘autochtonen’ komt van elders en is de nieuwkomer in de stad. Een achterhaald debat en beleid creëert, dan wel versterkt, de tweedeling in de samenleving. Onderlinge spanningen, marginalisering en uitsluiting worden door het gangbare integratiebeleid en debat eerder vergroot, dan opgelost. Allerlei maatschappelijke kwesties zijn hierdoor (onnodig) verstrengeld geraakt in het integratiedebat en het gevoerde beleid. En ondertussen zet de problematiek, voortvloeiend uit een doorgeschoten individualisering, een gebrek aan gemeenschappelijkheid en inclusie, door. Niet in de laatste plaats ook door bezuinigingen op het sociaal weefsel (buurthuizen en -organisaties). Denk aan het verlies van familie- en gemeenschapsbanden, (v)echtscheidingen, segregatie, marginalisering, polarisatie en een groeiend wantrouwen jegens instituties en elkaar, en met name de ‘ander’. En dat maakt het lastig, immers: de meeste mensen zijn andere mensen.

5.2 We are fa-mi-ly

We zijn allemaal familie en buren van elkaar.  

Één familie in diversiteit!  

Of je nu gelooft in Adam en Eva, evolutie of allebei. Allemaal geloven we uiteindelijk in de familiaire oorsprong van de mens. Onze familiewortels maken deel uit van een gemeenschappelijke stamboom. Onze onderlinge diversiteit dienen we altijd te benaderen vanuit dit besef van familiaire verbondenheid en gelijkwaardigheid. Als één familie. Met onze wereldwijde wortels komen we in al onze diversiteit in Rotterdam samen als stadsgenoten en buren. Samen, in onze diversiteit, delen we dezelfde tijd (het leven), ruimte (de stad) en een gezamenlijke toekomst!

Harmonie van gemeenschappelijkheid en diversiteit

Deze fundamenteel nieuwe manier van kijken, denken en spreken over onze samenleving is nodig. Geen achterhaald, eenzijdig en ongelijkwaardig ‘integratiebeleid’, maar een samenlevingsbeleid gebaseerd op gelijkwaardigheid en wederkerigheid. Geen integratienota’s, maar stadsgenota. We investeren in onze gemeenschappelijkheden en respecteren, koesteren en putten rijkdom uit onze onderlinge diversiteit. En dat is broodnodig. Niet alleen is (super)diversiteit de norm in Rotterdam (minderheden vormen de meerderheid), de demografische ontwikkelingen wijzen maar één kant op: méér diversiteit!

Doorbreek/dekoloniseer de (mono)culturele hegemonie 

Erkenning, ruimte en inclusie van een wereldwijde diversiteit is nodig voor ieders zelfontplooiing. We dienen het dominante monoculturele denken te doorbreken. In stad, land en wereld. Het constant naar jezelf moeten kijken door de ogen van een ander, langs de meetlat van een ander, frustreert, marginaliseert en internaliseert gevoelens van minderwaardigheid. Het doorbreken hiervan is nodig voor het nodige zelfvertrouwen, ambities en motivatie. Op school, op werk en in de maatschappij. De inclusie van diversiteit is nodig voor saamhorigheid en gelijkwaardigheid.

De inclusie van diversiteit is noodzakelijk 

Ruimte voor diversiteit is nodig voor de ontwikkeling van de samenleving als geheel. Zowel op micro (individu), meso (bevolkingsgroepen) als macro (samenleving) niveau. Diversiteit is een verrijking voor de status quo, zo niet noodzakelijk, voor de nodige ontplooiing, ontwikkeling en creativiteit in morele, culturele en economische zin. Ruimte voor diversiteit is noodzakelijk om dit potentieel van eenieder (individu, groep en samenleving) optimaal te kunnen benutten en de nodige vrijheid hiervoor dient voor eenieder gelijkwaardig gerespecteerd te worden.

Geen democratie, zonder diversiteit

De inclusie van diversiteit is een voorwaarde voor een vitale democratie. Een gebrek hieraan, is als een aanslag hierop. In het koesteren van deze diversiteit dragen wij allemaal een verantwoordelijkheid; werkgever en werknemer, leerling en docent, kinderen, ouders, buren en media. Gezien het algemeen belang hiervan, niet in de laatste plaats ook de overheid in en vanuit haar instituties, wetten, beleid en uitvoering.

Meedoen